W przypadku obu filmów Staronia pogranicza są intrygujące zarówno w przypadku tematyki – zapuszczania się na obrzeża świata, poza znane i oswojone obszary, jak i połączenia prywatnego życia z robieniem o nim dokumentu. Właśnie ta druga część wydaje się niezwykle interesująca. W obu pokazywanych filmach podstawą rzeczywistości, którą obserwujemy, jest osobista podróż reżysera, ale także jego rodziny.

„Syberyjska lekcja” opowiada historię przepełnionej ideałami nauczycielki języka polskiego, która wyrusza na Syberię nauczać ojczystego języka potomków polskich zesłańców. Staroń, świeżo upieczony absolwent szkoły filmowej, jedzie nakręcić film o jej podróży. Chętnych do nauki języka polskiego jest sporo, jednak codzienność mieszkańców rysuje się w niezbyt kolorowych barwach. Po latach, już jako małżeństwo z dwójką dzieci, Wojciech i Małgorzata udają się do Argentyny, gdzie żona reżysera ma uczyć tamtejszą Polonię rodzimego języka. Głównym bohaterem „Argentyńskiej lekcji” jest jednak ich syn, Janek, który, podejmując edukację w argentyńskiej szkole, spotyka się z nową rzeczywistością i językiem. Dzięki znajomości z argentyńską przyjaciółką, wkracza w świat zabaw, poznaje też, nieznany mu dotychczas, gorzki smak dzieciństwa.

Wojciech Staroń ukończył Wydział Operatorski PWSFTviT w Łodzi. Jest autorem zdjęć do wielu nagradzanych w kraju i zagranicą filmów fabularnych i dokumentalnych, m.in.: „Placu Zbawiciela” Joanny Kos-Krauze i Krzysztofa Krauze, „Jeszcze nie wieczór” Jacka Bławuta czy „El premio” („Nagroda”) Pauli Markovitch, za zdjęcia do którego otrzymał Srebrnego Niedźwiedzia na MFF Berlinale w 2011 roku. „Argentyńska lekcja” oraz „Syberyjska lekcja” były wielokrotnie nagradzane w kraju i za granicą, m.in.: na Krakowskim Festiwalu Filmowym, Festiwalu Camerimage oraz na międzynarodowych festiwalach w Paryżu, Lipsku, Florencji i Mińsku. Po projekcji filmów odbędzie się spotkanie reżysera i jego żony Małgorzaty, bohaterki „Syberyjskiej lekcji”, z publicznością, które poprowadzi Magda Podsiadły, dziennikarka „Gazety Wyborczej” i podróżniczka.

Co: „Argentyńska lekcja”, „Syberyjska lekcja”, reż. Wojciech Staroń
Gdzie: Dolnośląskie Centrum Filmowe, Wrocław
Kiedy: 12 kwietnia, godz. 20.00
Za ile: 10 PLN

Bohaterem tego filmu jest pięcioletni Natan. Rodzicami chłopca są Meksykanin i Włoszka, którzy postanawili się rozejść. Zanim syn wyjedzie do Włoch z matką, ojciec chce zaszczepić mu istotę kultury meksykańskiej – paternalizm. Wybierają się w podróż do Banco Chinchorro, jednej z największych raf koralowych na świecie, wpisanej na listę światowego dziedzictwa UNESCO. W tym urokliwym zakątku Natan przeżyje z ojcem niepowtarzalne wakacje, poznając świat pierwotny, którego do tej pory nie znał.

Film Gonzaleza-Rubio okazał się jednym z najbardziej pożądanych towarów eksportowych Meksyku w ostatnich latach. Reżyser delikatnie zarysowuje relację ojca i syna, pokazuje starania dorosłego, by zaprezentować potomkowi rzeczywistość, do której ten już niedługo będzie miał znacznie utrudniony dostęp. Przy tym chce przekazać latorośli pozytywne wzorce. „Nad morzem” przywodzi na myśl kino Lisandro Alonso, autora „La Libertad” i „Liverpoolu”, podobnie jak pełnometrażowy debiut Gonzaleza-Rubio tworzącego filmy rozpięte między fabułą a etnograficznym opisem miejsca, w którym czas się zatrzymał i przemiany cywilizacyjne postępują znacznie wolniej, a życie płynie zupełnie innym rytmem.

„Nad morzem” było prezentowane m. in. na festiwalach w Toronto i w Berlinie, a także na ubiegłorocznym Planete Doc, gdzie zdobyło Nagrodę Magicznej Godziny i wyróżnienie specjalne w konkursie Canona. Film trafił również do polskich kin, ale we Wrocławiu przemknął bez echa. Po pokazie odbędzie się dyskusja, którą moderował będzie Adam Kruk, krytyk filmowy (Dwutygodnik.com, Filmweb.pl), na stałe współpracujący z AFD „MovieWro”. W dyskusji udział potwierdziła już Katarzyna Mąka-Malatyńska, filmoznawczyni z Uniwersytetu Adama Mickiewicza, autorka książek „Ludzie polskiego kina: Agnieszka Holland”, „Krall i filmowcy”, ekspert od kina dokumentalnego. Rozmowa dotyczyć będzie ograniczonych możliwości kamery zaangażowanej do odwzorowywania na ekranie rzeczywistości, ale także zacierania granicy między filmem fabularnym a dokumentalnym.

Po pokazie odbędzie się dyskusja, którą poprowadzi wrocławski krytyk i dziennikarz filmowy Adam Kruk, a wezmą w niej udział wykładowcy z Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu: dr Katarzyna Mąka-Malatyńska zajmująca się antropologią filmu oraz dr hab. Waldemar Kuligowski, etnolog, podróżnik i eseista.

Co: „Nad morzem”, reż. Pedro Gonzalez-Rubio + dyskusja
Gdzie: Dolnośląskie Centrum Filmowe, ul. Piłsudskiego 64a, Wrocław
Kiedy: 22 marca, godz. 20:00
Za ile: 10 PLN

Dunbar pod koniec lat siedemdziesiątych zadebiutowała jako dramaturg sztuką „The Arbor”. Później powstały jej kolejne dramaty, odwołujące się niezmiennie do życiowych doświadczeń przedmieść Bradford, m.in. „Rita, Sue and Bob Too”. W roku 1986 Alan Clarke zrealizował pod takim samym tytułem film telewizyjny, będący adaptacją dwóch najgłośniejszych tekstów Dunbar. Jej życie nie było usłane różami – miała duże skłonności do picia, urodziła trójkę dzieci, każde z innym mężczyzną, a do tego skończyło się przedwczesną śmiercią w 1990 roku.

Pod koniec pierwszej dekady XXI wieku Clio Barnard wybrała się do Bradford, by opowiedzieć historię Andrei, ale także jej otoczenia, w tym córki Lorraine, na której los burzliwe dzieje życia jej matki miały niebagatelny wpływ. Lorraine Dunbar powtórzyła schemat Andrei, problemy z alkoholem, zastępując kłopotami z narkotykami. Barnard nagrywała przez dwa lata mieszkańców regionu, ale w gotowym filmie wykorzystała zapis tych rozmów w nietypowy sposób. Zaangażowała aktorów, których zadaniem było sprawianie na ekranie wrażenia, że to ich wypowiedzi słyszymy. Barnard zsynchronizowała ich głosy z zarejestrowanymi rozmowami, czego efektem okazała się intrygująca formalnie fikcyjna historia, podparta autentycznymi zdarzeniami i wypowiedziami. Celem reżyserki było bez wątpienia przemieszanie rzeczywistości – sfera fikcjonalna nakłada się w jej filmie na warstwę dokumentalną, ale na tym nie koniec nowatorskiego podejścia autorki. „Arbor” to twórcze połączenie autobiografii (Andrea Dunbar w swoich sztukach opisywała swoje życie) i biografii, zarówno Andrei, jak i Lorraine. Clio Barnard wplotła do filmu także archiwalne materiały z prac nad dramatem Dunbar w teatrze, a do tego wszystkiego dołożyła inscenizacje fragmentów sztuk domorosłej dramatopisarki odgrywane przez zatrudnionych aktorów w przestrzeni dzisiejszego Bradford. Rezultatem jest wielopłaszczyznowy film, który pokazuje, że możliwości kina wciąż jeszcze się nie wyczerpały.

Po pokazie odbędzie się dyskusja, w której udział wezmą: Karolina Kosińska z Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk oraz Krzysztof Mieszkowski, dyrektor Teatru Polskiego we Wrocławiu. Moderatorką będzie Anna Serdiukow, dziennikarka filmowa i teatralna (m.in. Onet.pl, „K Mag”, Stopklatka.pl, „Kino” i „Film”). Uczestnicy dyskusji spróbują odpowiedzieć na pytanie, co udało się uzyskać reżyserce, dzięki temu, jak zdecydowała się opowiedzieć tę historię. Czy eksperyment się udał? Czy tak wygląda przyszłość kina? Czemu służy postmodernistyczne mieszanie sztuk, w tym wypadku teatru z filmem.

Co: „Arbor”, reż. Clio Barnard + dyskusja
Gdzie: Dolnośląskie Centrum Filmowe, u. Piłsudskiego 64a, Wrocław, sala „Warszawa”
Kiedy: 15 marca, godz. 20:00
Za ile: 10 PLN

Zapraszamy!

„Koniec Rosji” to historia 19-letniego rekruta Aleksieja, który przylatuje do oddalonej od cywilizacji małej strażnicy na północnych rubieżach Rosji, aby tam odbyć służbę wojskową. To jeden z niewielu posterunków granicznych strzegących olbrzymich, nie zamieszkałych połaci państwa rosyjskiego nad Oceanem Arktycznym. W placówce stacjonuje sześciu żołnierzy, przebywających w miejscu odosobnienia już sporo czasu, co nie mogło pozostać bez wpływu na ich osobowości.

Michał Marczak zadebiutował tym filmem w pełnym metrażem i bez wątpienia „Koniec Rosji” okazał się debiutem spektakularnym. Dokument doczekał się nagród na międzynarodowych festiwalach, zdobywając nagrody w Perm, a także na prestiżowych festiwalach kina dokumentalnego w szwajcarskim Nyon i na „Hot Docs” w Toronto. „Koniec Rosji” zwyciężył także na festiwalach w Zagrzebiu i w Jihlavie i na Planete Doc Review w Warszawie. Opowieść o pogranicznikach z północy Rosji przyniosła też nagrody samemu reżyserowi, który został uznany „Talentem Trójki 2010/2011” w plebiscycie Programu Trzeciego Polskiego Radia. Marczak studiował w reżyserię Kalifornii, ma za sobą także pobyt w poznańskiej Akademii Sztuk Pięknych oraz Kurs Dokumentalny w Mistrzowskiej Szkole Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy. Niedawno ukończył zdjęcia do kolejnego dokumentalnego projektu pod roboczą nazwą „Fuck for the Forest”, w którym opowiada o grupie neohipisów ratujących lasy w Ameryce Południowej. Pieniądze na działalność zdobywają dzięki prowadzonej przez siebie pornograficznej stronie internetowej. Powstającym filmem już zainteresowali się specjaliści od dokumentu z całego świata.

We Wrocławiu skupimy się jednak na „Końcu Rosji”, który otworzy nowy cykl AFD „MovieWro” – „Pogranicza”. W cyklu prezentowane będą tytuły, w których twórcy eksperymentują z klasyczną formułą dokumentu, szukają nowych dróg opowiadania, a do tego zapuszczają się na obrzeża świata, wyruszają poza obszary oswojone przez społeczność Europy Zachodniej. Przy okazji wrocławskiej premiery filmu Marczaka porozmawiamy z reżyserem o jego poglądzie na dokument, o doświadczeniach z pracy nad prezentowanym obrazem i o wszystkim tym, co w „Końcu Rosji” zafascynuje publiczność oraz moderującego spotkanie Lecha Molińskiego, dziennikarza filmowego i prezesa Fundacji Visionica.

W trakcie cyklu pokazane zostaną też m.in. „Arbor”, reż. Clio Barnard, zacierający granicę między fabułą a dokumentem, ale także między filmem a rzeczywistością oraz między kinem a teatrem. W programie znajdzie się również „Nad morzem” Pedro Gonzaleza-Rubio, zdobywca Nagrody Magicznej Godziny na ubiegłorocznym Planete Doc, w którym na etnograficzny opis realiów meksykańskiej Chinchorro, jednej z największych raf koralowych świata, nakłada się wysublimowana kreacja fabularna.

AFD „MovieWro” to cykliczne spotkania z kinem dokumentalnym, poprzedzone prelekcją i sfinalizowane dyskusją.Organizatorami Akademii Filmu Dokumentalnego „MovieWro” są Fundacja Visionica oraz Instytucja Kultury Samorządu Województwa Dolnośląskiego „Odra-Film”. Partnerami są Urząd Marszałkowski Województwa Dolnośląskiego, Dolnośląska Szkoła Wyższa oraz Dom Spotkań im. Angelusa Silesiusa.

Co: „Koniec Rosji”, reż. Michał Marczak + spotkanie z reżyserem
Gdzie: Dolnośląskie Centrum Filmowe, sala „Lalka”, Wrocław
Kiedy: 23 lutego, godz. 20.00
Za ile: 10 PLN

Zespół AFD „MovieWro” rekomenduje i poleca!

więcej informacji: http://silesiushostel.pl

Dobiega końca drugi rok spotkań z Akademią Filmu Dokumentalnego „MovieWro”. 15 grudnia zamknie go pokaz niemiecko-irańskiego filmu „Zielona rewolucja”, będącego dokumentalną rekonstrukcją rebelii w Iranie z roku 2009. Po projekcji czeka nas dyskusja, w której udział weźmie m.in. Marek Kęskrawiec, autor książki „Czwarty pożar Teheranu” i uczestnik opisywanej w dokumencie rewolucji.

Zielona rewolucja miała miejsce w maju 2009 r. i wiązała się z nadchodzącymi wyborami prezydenckimi. Kontrkandydat urzędującego prezydenta Ahmadineżada, Musawi, cieszył się bardzo dużym poparciem społecznym, ale dzień wyborów przyniósł rozczarowanie. Głosowanie było fałszowane na ogromną skalę, co podcinało skrzydła pragnącym zmian w Iranie. Musawi trafił do domowego aresztu, doszło do zamieszek, w których demonstranci padli ofiarą brutalnej reakcji sił porządkowych. Protesty zostało gwałtownie stłumione w zarodku, co próbuje dla nas odtworzyć prezentowany film. Twórcy sięgają w „Zielonej rewolucji” do rozmów ze świadkami zdarzeń, ale także do specyficznej formy archiwaliów: amatorskich nagrań z zamieszek, rejestrowanych kamerami telefonów komórkowych, ale także do animacji. Te ostatnie pomagają zrekonstruować pojawiające się w trakcie rewolucji wpisy z blogów i z twittera.

Jaki obraz Iranu i niedawnej rewolucji przynosi nam pokazywany film? Do jakiego stopnia, po niecałych dwóch latach od starć, dokument jest aktualny? Dyskusja po filmie dotyczyć będzie tych kwestii, ale także tego, czym różni się kino irańskie tworzone na emigracji („Persepolis” Marjane Satrapi, „Zielona rewolucja” Ahadiego czy „Kobiety bez mężczyzn” Shirin Neshat) od tego, które powstaje w kraju i jego reprezentatywnym przykładem jest „Rozstanie” Farhadiego, wyświetlane niedawno w polskich kinach. Rozmówcy podejmą też próbę zastanowienia się nad zagadnieniem rozszczepienia medialnych przekazów w nurcie oficjalnym i mediów niezależnych. Okazją do tego może być to, co działo się w Polsce po marszach z 11 listopada, kiedy obie strony (Kolorowa niepodległa i Marsz niepodległości) wyraźnie zaznaczały, że „głównonurtowe” media nie pokazywały prawdy i rzetelną relację z tego dnia można znaleźć u nich. Rozmowę poprowadzi dziennikarz i krytyk filmowy Adam Kruk, a udział potwierdzili już: Marek Kęskrawiec, reportażysta, autor książki „Czwarty pożar Teheranu”, który pisał dla „Newsweeka”, a trakcie Zielonej Rewolucji był w Iranie, oraz Przemysław Witkowski, wrocławski poeta, biorący z kolei udział marszu Kolorowej Niepodległej 11 listopada.

Co: „Zielona rewolucja”, reż. Ali Samadi Ahadi, Jan Krueger
Gdzie: Dolnośląskie Centrum Filmowe,
ul. Piłsudskiego 64a, sala „Lalka”, Wrocław
Kiedy: 15 grudnia, godz. 20:00
Za ile: 12 PLN

Gunnar to typowy przedstawiciel skandynawskiej klasy średniej. Ojciec rodziny, żyjącej w dobrobycie, w domu z dużym ogródkiem, jeżdżącej wygodnym samochodem i zaopatrzonej w nowoczesne gadżety. Bohater, a zarazem reżyser filmu, pozornie nie ma powodów do zmartwień, jednak daleko mu do zadowolenia. Gunnarowi doskwiera podporządkowanie życia materialnym dążeniom i bagatelizowanie przez członków społeczeństw zachodnioeuropejskich strony duchowej. Wypalenie w sferze ducha popycha bohatera w podróż do pierwszego chrześcijańskiego klasztoru w Egipcie. Czy klasztorna cisza pozwoli Gunnarowi znaleźć odpowiedzi na dręczące go pytania? Czy styl życia mnichów pasuje do współczesnego, głośnego i pędzącego, świata?

Film pobudza do refleksji na te i inne tematy, ale dla wszystkich chcących na żywo przedyskutować zagadnienie poszukiwania duchowości przez dzisiejszego człowieka, organizatorzy przygotowali po seansie dyskusję. Poprowadzi ją Magda Podsiadły, dziennikarka „Gazety Wyborczej” i podróżniczka, a udział do tej pory potwierdzili: Maciek Kurowicki, wokalista i lider zespołu „Hurt”, a ponadto praktykujący buddysta, oraz Marcin Hamkało, krytyk literacki i filmowy, poeta oraz Dyrektor MF „Opowiadania”.

W maju, równolegle z warszawską edycją, we Wrocławiu odbędzie się Planete Doc Film Festival. 11-20 maja impreza będzie miała 9. odsłonę w stolicy, a przez 7 dni odbędzie się po raz pierwszy w Europejskiej Stolicy Kultury 2016. W programie wrocławskiej edycji znajdzie się ponad 30 filmów, stolicę Dolnego Śląska odwiedzą goście zagraniczni należący do światowej czołówki reżyserów filmów dokumentalnych, nagradzanych w Cannes, Wenecji, na Sundance i Berlinale. Na Planete Doc w poprzednich latach zawitali m.in. Joergen Leth, Siergiej Dworcewoj czy Werner Herzog, co doskonale pokazuje rangę i prestiż tego wydarzenia.

Wrocławska premiera filmu „Gunnar szuka Boga” jest organizowana przez Against Gravity, Fundację Visionica oraz Centrum Filmowe Helios. 9 grudnia Against Gravity wprowadza film do regularnej dystrybucji. We Wrocławiu będzie grany w Dolnośląskim Centrum Filmowym. W lutym i w marcu czekają nas kolejne oficjalne premiery pozycji z oferty Against Gravity, odpowiednio: „Hell” oraz „Elena” Andrieja Zwiagincewa.

Co: „Gunnar szuka Boga”, reż. Gunnar Hall Jensen
(w ramach cyklu „Kino Konesera”)
Gdzie: Centrum Filmowe Helios, ul. Kazimierza Wielkiego 19a-21
Kiedy: czwartek, 8 grudnia, godz. 20:45
Za ile: 16 zł (bilet ulgowy), 21 zł (bilet normalny)

Maciej Drygas, reżyser odpowiedzialny za przypomnienie Polakom postaci Ryszarda Siwca, nazwany „kronikarzem lat pogardy”, ze względu na wnikliwe prześwietlanie w swoich filmach czasów poprzedniego ustroju. Już 1 grudnia czeka nas wrocławska premiera jego najnowszego dokumentu – „Cudze listy”, pokazywanego w konkursie prestiżowego festiwalu w Amsterdamie i nagrodzonego w Batumi.

„Cudze listy” według zapowiedzi reżysera są jego ostatnią wycieczką do okresu PRL-u. Drygas poświęcił kilka lat swojego życia, dając gotowym filmem wspaniałą lekcję najnowszej historii Polski. Analiza prywatnej korespondencji należała do ważnych zadań Służby Bezpieczeństwa. Informacje znajdowane w kontrolowanych listach, których liczba szła w miliony w skali roku, służyły jako barometr nastrojów w społeczeństwie. Złożony z materiałów archiwalnych najnowszy film dokumentalny Macieja Drygasa świetnie obrazuje skalę zjawiska inwigilacji obywateli przez system. Daje też swoisty portret wewnętrzny Polski i Polaków, żyjących w minionym ustroju.

Film, często porównywany z wcześniejszym o kilka lat „Jednym dniem w PRL”, prezentowanym w kwietniu 2011 r. w ramach Akademii Filmu Dokumentalnego „MovieWro”, miał swoją polską premierę na Planete Doc Film Festival, w sekcji „Nauki polityczne”. Po dobrym przyjęciu nad Wisłą, dokument rozpoczął karierę międzynarodową. Doczekał się kwalifikacji do konkursu średniometrażowego, trwającego właśnie (do 27 listopada) festiwalu w Amsterdamie. Niespodziewanym i potężnym sukcesem było wywalczenie przez „Cudze listy” głównej nagrody na festiwalu kina arthouse w Batumi, gdzie polski film pozostawił w pokonanym polu m.in. „Męski erotyk” J. Letha, „Wyjście przez sklep z pamiątkami” Banksy’ego czy „Chodorkowskiego”.

Po projekcji, jak zwykle na AFD „MovieWro”, odbędzie się dyskusja, dotycząca prezentowanego filmu, inwigilacji obywateli przez system, a wszystko w ramach cyklu „Dokumentalne dekonstrukcje”. Spotkanie moderować będzie Stanisław Liguziński, doktorant na Uniwersytecie Jagiellońskim i jeden z prowadzących DKF Maciste w Bochni. W dyskusji wezmą udział Tadeusz Sobolewski, krytyk filmowy Gazety Wyborczej, specjalista o polskiego kina dokumentalnego, autor tekstów publicystycznych o twórczości Macieja Drygasa oraz dyrektor wrocławskiego Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej profesor Włodzimierz Suleja. Na zakończenie cyklu i całej tegorocznej Akademii Filmu Dokumentalnego „MovieWro” zaprezentowana zostanie „Zielona rewolucja”, filmowa rekonstrukcja rewolty w Iranie z roku 2009.

Co: „Cudze listy”, reż. Maciej Drygas
Gdzie: Dolnośląskie Centrum Filmowe, ul. Piłsudskiego 64a, Wrocław
Kiedy: 1 grudnia, godz. 20.00
Za ile: 12 PLN

24 listopada startuje kolejny cykl Akademii Filmu Dokumentalnego „Dokumentalne dekonstrukcje”. W jego ramach prezentowane będą dokumenty zajmujące się wiarygodnością i kłamstwem obrazu, a także wpływem przekazów audiowizualnych na otaczającą nas rzeczywistość. Na pierwszy ogień pójdzie niemiecko-izraelski „Niedokończony film” w reżyserii Yael Hersonski, nagradzany m.in. na festiwalach Sundance i Hot Docs w Toronto.

Debiutancki film Hersonski bada okoliczności powstania 50-minutowego materiału filmowego, który został nakręcony w maju 1942 r. przez Urząd Propagandy III Rzeszy w warszawskim getcie. Odnaleziony po wojnie w archiwach nazistów, przez lata funkcjonował jako dokument, pokazujący życie Żydów w getcie. Tymczasem mieliśmy do czynienia ze starannie zaaranżowaną mistyfikacją Niemców. Szczegółowej analizy procesu powstawania „niedokończonego filmu” z warszawskiego getta dokonała w swoim dziele izraelska reżyserka. Na jej dokument złożyły się, przede wszystkim, fragmenty materiału rejestrowanego w 1942 r., wspomnienia ocalonych, a także stenogramy z przesłuchań Willy’ego Wista, jednego z operatorów nazistowskiej ekipy filmowej.

Jakie były kulisy realizacji filmu, który na półkach archiwów nazistowskich funkcjonował pt.„Getto”? Dlaczego „dokument” nie został ostatecznie wprowadzony na ekrany kin, by szerzyć antysemicką perswazję? „Niedokończony film” daje też okazję do uniwersalnych rozważań na temat wiarygodności przekazu filmowego i na tym zagadnieniu, obok poetyki kina propagandowego, będą chcieli skupić się organizatorzy w dyskusji po pokazie. Coraz trudniej, w obliczu powtarzających się demistyfikacji tego typu, wierzyć w autentyczność kronikalnych zapisów? Moderatorem debaty po projekcji będzie Przemek Dudziński, kulturoznawca i filmoznawca, doktorant na Uniwersytecie Wrocławskim, a w dyskusji udział wezmą: Katarzyna Mąka-Malatyńska oraz Marcin Stabrowski. Mąka-Malatyńska to autorka między innymi książki „Krall i filmowcy” (Poznań 2006), a także znaczących publikacji: „Auschwitz jako symbol XX wieku. Rozważania na marginesie cyklu dokumentalnego ‘Z kroniki Auschwitz’ Michała Bukojemskiego” („Images” 2006, nr 7-8), czy „Kłamstwo fotografii. Kolekcja Waltera Geneweina w świetle reportaży Oskara Singera z getta łódzkiego” („O historyczności” – praca pod redakcją Katarzyny Meller i Krzysztofa Trybusia, Poznań 2006). Stabrowski wykłada na wrocławskim kulturoznawstwie, wśród jego obszarów badawczych znajduje się m.in. teoria historii kultury.

Premiera dokumentu Hersonski odbyła się na festiwalu Sundance, gdzie „Niedokończony film” wywalczył nagrodę za najlepszy montaż. Został również uznany najlepszy dokumentem zagranicznym na Hot Docs w Toronto. Szczególne emocje budził od początku w Polsce. W trakcie Planete Doc Review 2010 był prezentowany w warszawskich kinach, nieopodal historycznego obszaru getta warszawskiego. Te okoliczności wywoływały wielkie emocje, m.in. u twórcach filmu, obecnych na pokazach. W polskich mediach „Niedokończony film” bywał określany „najbardziej oczekiwaną premierą dokumentalną roku”. Zwracano uwagę, że taśmami podpisanymi „Getto” inspirowali się m.in. Andrzej Wajda w „Korczaku”, a także Roman Polański w „Pianiście”.

Co: „Niedokończony film”, reż. Yael Hersonski
Gdzie: Dolnośląskie Centrum Filmowe, ul. Piłsudskiego 64a, Wrocław
Kiedy: 24.11, godz. 20.00
Za ile: 12 PLN